Zabytki warmińskiej ziemi to historyczne zabudowania, obiekty kultu religijnego, miejsca pielgrzymkowe. Spotkać je można w wielu starych miastach a także w małych wsiach, wśród malowniczo położonych pól i lasów. Jednym z takich miejsc odwiedzanych przez pielgrzymów i turystów jest Głotowo. Wieś ta leży na trasie Dobre Miasto - Ostróda w odległości około 4 km od Dobrego Miasta. Ludzie przybywają tutaj aby modlić się i podziwiać piękno Sanktuarium i Kalwarii Warmińskiej. Początek wsi dał dokument lokacyjny wystawiony 12 marca 1313 przez biskupa warmińskiego Eberharda z Nysy, jednak jego pierwszymi mieszkańcami byli Prusowie. W czasie gdy chrześcijaństwo obejmowało Prusy, w Głotowie wybudowano drewniany kościół pw. św. Andrzeja. W 1300 r., według przekazu kronikarskiego, najazd Litwinów sięgnął Głotowa. Wtedy mieszkańcy wynieśli z kościoła Najświętszy Sakrament, aby uchronić Go przed profanacją. Puszkę z hostią zakopano w ziemi. Prawdopodobnie osoba, która ukryła Najświętszy Sakrament nie przeżyła najazdu, albowiem nikt z ocalałych nic o ukrytej świętości nie wiedział. Upłynęło wiele lat zanim oracz w przypadkowych okolicznościach natrafił na ukryty w ziemi kielich. Jak głosi legenda, woły ciągnące pług uklękły, podkreślając nadzwyczajność zdarzenia. Wiadomość ta rozeszła się wśród ludzi, kielich z Hostią zabrano i przeniesiono do kościoła w Dobrym Mieście. Jak wynika z podania Hostia w niewytłumaczalny sposób znalazła się na powrót w ziemi, gdzie została uprzednio zakopana. Przyjęto za znak, że Bóg pragnie, aby w tym miejscu zbudowano kościół ku czci Bożego Ciała. W połowie XIV wieku wybudowano więc drugi kościół, tym razem z cegły i kamienia. Od tego czasu Głotowo stało się miejscem pielgrzymkowym. Sanktuarium zasłynęło także przez dokonujące się w nim cudowne uzdrowienia i nawrócenia. Szczęśliwie w XVII wieku miejsce to omijały zarazy a także wojska szwedzkie. Kult Najświętszego Sakramentu rozwijał się coraz bardziej. Ta sytuacja nakazywała wybudowanie nowego nowego kościoła, gdyż stara średniowieczna świątynia nie mogła już pomieścić wszystkich pielgrzymów. W dniu 22 sierpnia 1722 r. biskup Teodor Potocki wmurował kamień węgielny pod budowę sanktuarium. Budowniczym został Krzysztof Reimeres z Ornety. 24 lipca 1762 konsekrował nową świątynię. Budowniczy zrealizował budowlę na zewnątrz okazałą, równocześnie prostą, murowaną z cegły o nietuzinkowych ścianach, co sprawia dość surowe wrażenie. Wyposażenie wnętrza kościoła ukazuje teologię Eucharystii, posiada jednolity późnobarokowy charakter. Ołtarz główny pochodzi z 1726 r. Wykonany został przez Jana Kruegera z Królewca.
Jak przystało na sanktuarium Najświętszego Sakramentu ołtarz ten zawiera bogatą symbolikę eucharystyczną. Na szczycie widać chwałę jaką odbiera Chrystus od aniołów w niebie. Po lewej i prawej stronie wyrzeźbione w drewnie dwa klęczące woły. Obraz Maryi Wniebowziętej otoczonej postaciami świętych z monstrancjami.
Centralna część ołtarza to wielki obraz nieznanego autora przedstawiający Ostatnią Wieczerzę. Powyżej tabernakulum widać wielkie rzeźby przedstawiające Mojżesza z krzewem gorejącym oraz Aarona w stroju arcykapłańskim z kadzielnicą. Na rogach ołtarza stoją postacie św. Anny i św. Józefa. Tabernakulum i balustrada okalająca prezbiterium są klasycystyczne i pochodzą z około 1800 roku.
W środku kościoła przy ścianie północnej znajduje się barokowa ambona. Wykonał ją w I poł. XVIII w. snycerz Wojciech Reibenschau z Lidzbarka Warmińskiego. Czasza podzielona jest na wnęki, w których widać figurę Chrystusa i czterech ewangelistów.
